Problemy diagnostyczno-terapeutyczne w zespole Millera-Fishera

Włodzisław Kuliński1,2, Wojciech Haładyna1, Katarzyna Wiśniewska1

1z Kliniki Rehabilitacji WIM w Warszawie
2z Zakładu Medycyny Fizykalnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi oraz Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach

Zespół Millera-Fishera po raz pierwszy został opisany w 1956 roku przez Fishera. We współcześnie funkcjonujących klasyfikacjach uważany jest za odmianę zespołu Guillana-Barryego i stanowi około 5% przypadków tej choroby. Do osiowych objawów zespołu Millera-Fishera należą oftalmoplegia, ataksja i arefleksja. Poza objawami osiowymi w niektórych przypadkach zespołu Millera-Fishera dochodzi do osłabienia siły mięśniowej, charakterystycznego dla zespołu Guillain-Barre. U podłoża zespołu Millera-Fishera leżą procesy immunologiczne, a  wystąpienie objawów często poprzedza infekcja układu pokarmowego lub oddechowego. W  zespole Millera-Fishera wdraża się leczenie za pomocą wlewów dożylnych immunoglobulin i plazmaferez. Kluczowe znaczenie w tym schorzeniu ma postępowanie fizykalno-usprawniające.

Celem pracy było ukazanie trudności i specyfiki postępowania fizykalno-usprawniającego porn hub mobile u pacjenta z zespołem Millera-Fishera. W pracy przedstawiono przypadek 26-letniego chorego z rozpoznaniem tego zespołu. Pacjent początkowo diagnozowany i leczony w Klinice Neurologii, gdzie stwierdzono niedowład czterokończynowy wiotki z arefleksją, ataksję tułowia i kończyn, oftalmoplegię, dyzartrię. W tym czasie leczony wlewami dożylnymi sandoglobuliny. Następnie przeniesiony do Kliniki Rehabilitacji, gdzie wdrożono intensywne postępowanie fizjoterapeutyczne dostosowane do aktualnych możliwości ruchowych i wydolności ogólnej: galwanizację katodową, masaż klasyczny, masaż podwodny, kinezyterapię. Uzyskano znaczącą poprawę stanu klinicznego – samodzielny chód bez pomocy ortopedycznych oraz znaczne zmniejszenie ataksji i zaburzeń gałkoruchowych. W zespole Millera-Fishera postępowanie fizykalne powinno być dostosowane do stanu chorego, prowadzone systematycznie i w sposób długotrwały. Istotne jest zróżnicowane obciążenie wysiłkiem w  zależności od poprawy funkcji motorycznych.

Wielogodzinna i wielotygodniowa praca zespołu prowadzącego postępowanie fizjoterapeutyczne pozwala na powrót chorego do samodzielnego funkcjonowania.